Diabeł Boruta nazywany jest bardzo często błotnikiem. Jak podają legendy, mieszka w podziemiach łęczyckiego zamku. Bardzo często jest mylony z Rokitą. W sztuce przedstawiany jest na mnóstwo rozmaitych sposobów, między innymi jako potężny ptak, koń albo nawet ryba, jednakże zdecydowanie najczęściej przybiera postać dostojnego, szalenie przystojnego szlachcica. To diabeł o wielu obliczach. Z jednej strony bardzo sprytny, przebiegły i niebywale silny, a drugiej strony mający na względzie ludzkie nieszczęścia i podrzucający nocami biedakom mąkę pod drzwi. Opowieści powiadają również, iż w czternastym stuleciu rzeczywiście był to szlachcic z krwi i kości, a zamek otrzymał od samego króla Kazimierza Wielkiego w dowód wdzięczności za okazaną pomoc. Dlaczego jednak stal się diabłem, togo do końca nie wiadomo. Jedna z teorii mówi, że zaufał mu pewien mazowiecki książę i powierzył mu skarb w postaci wypełnionych złotem skrzyń, którego Boruta nie chciał mu później oddać i po dziś dzień pilnuje skarbu.